Белавежская пушча - адна з важнейших выдатных мясцін Беларусі. Гэта рэшткі першабытнага лесу, які распасціраўся некалі ад Балтыйскага мора да ракі Буг і ад Одэра да Дняпра.

Белавежская пушча размешчана ў Брэсцкай вобласці, уваходзіць у лік пяці нацыянальных паркаў Беларусі і з’яўляецца самым вялікім лесам у Цэнтральнай Еўропе.

Запаведнік знаходзіцца за 340 км на паўднёвы захад ад Мінска. Адміністрацыйны цэнтр парку размешчаны ў пасёлку Камянюкі Камянецкага раёна, за 60 км ад Брэста. За 20 км ад Белавежскай пушчы знаходзіцца г.Камянец, на тэрыторыі якога ўзвышаецца Белая вежа – вартавое збудаванне XIII стагоддзя. Лічыцца, што гэты помнік даў назву пушчы.

У Белавежскай пушчы растуць 900 відаў раслін, у тым ліку рэдкіх і знікаючых. Парк вядомы сваімі старажытнымі імяннымі дубамі, узрост якіх перасягае 500 гадоў. Сярод векавых дрэў: елкі, ясені, сосны, ліпы.

Тут сустракаецца 59 відаў млекакормячых, у тым ліку: зубр (самая вялікая ў Еўропе папуляцыя), воўк, рысь, выдра, тарпан (дзікі еўрапейскі конь).

У запаведніку існуюць 227 відаў птушак, у тым ліку: малы і вялікі падворлікі, журавель, дзяцел, даўгахвостая звычайная няясыць.

Пра жывёльны і раслінны свет Белавежскай пушчы расказвае музей прыроды, размешчаны на тэрыторыі парку. Зуброў, мядзведзяў, аленяў і іншых жывёл пушчы можна ўбачыць у вальерах.

У 1992 годзе рашэннем ЮНЕСКА найбольш захаваны ўчастак высокаўзроставых насаджэнняў нацыянальнага парку ўключаны ў спіс Сусветнай Спадчыны Чалавецтва. Белавежская пушча стала першым аб’ектам  на тэрыторыі былога СССР, удастоеным такога высокага звання.

У 1993 годзе Белавежская пушча атрымала статус біясферного запаведніка, а ў канцы 1997 года Савет Европы ўзнагародзіў яе Еўрапейскім Дыпломам, як адну з эталонных прыродаахоўных устаноў на кантыненце.